Mag ik mij even voorstellen? Wie ben ik en wat doe ik eigenlijk?

Het is natuurlijk heel fijn als je besluit om je kind bij mij te brengen dat je weet wie nu eigenlijk de mens is achter de kindercoach. Dus wie ben ik nou eigenlijk en wat houdt mij zoal bezig in het leven?

Ik ben Stephanie en ben ondertussen alweer 48 jaar jong en leef samen met mijn hond Tommy in een super fijn huis in het pittoreske gedeelte van Assendelft. Een dorp in de Zaanstreek

Achtenveertig jaar geleden werd ik geboren onder de rook van Rotterdam. De oudste van twee, drie jaar later kwam mijn zusje. Een echt meidengezin, ik was meer het meisje-meisje. Speelde graag met poppen en Barbie’s en kon uren tekenen. Stil en verlegen werd er gezegd, op school altijd ijverig, niet willen opvallen en vooral alles goed willen doen. Daar is gedurende die 48 jaar wel wat in veranderd

Van Rotterdam naar Assendelft

Ik ben van het dorp vlakbij Rotterdam vele keren verhuisd. Naar Rotterdam, Den Haag, Haarlem, Luxemburg en uiteindelijk dan nu in Assendelft. Er zijn mensen die verhuizen verschrikkelijk vinden, maar ik vond het altijd leuk. En overal zorgde ik dat ik mij thuis voelde. Ik kon mij altijd overal makkelijk aanpassen en invoegen. Het waren altijd steden waar ik woonde. Ik hield van het stadse, het even snel de stad in voor koffie gaf mij een gevoel van vrijheid.

Totdat ik verhuisde naar Luxemburg voor de liefde, daar ontdekte ik dat ik eigenlijk nog veel meer vrijheid voelde als ik voor dag en dauw in de bossen ging wandelen met de honden. Ik merkte dat de natuur mij veel meer gaf dan ik altijd dacht. En toen ik terug kwam naar Nederland ben ik niet lang daarna verhuisd naar Assendelft. Hier vind ik wat ik nodig heb. Rust en drukte van de omringende steden als ik daar zin in heb.

Leer mij het zelf te doen

Naast dat ik kindercoach ben, ben ik ook juf. Van een hele leuke groep bovenbouw kinderen op een Montessorischool in Amsterdam. Ik ben dan ook Montessoriaan en ook al is de school waar ik werk niet zwaar meer in de leer van Maria Montessori, ik kan daar nog steeds mijn Montessori visie dagelijks kwijt. Het feit dat we met drie leerjaren in een klas werken blijft voor mij een prachtig onderdeel van het pedagogisch leefklimaat. De jongste leert van de ouderen (en zeker ook andersom) en het mooie is dat iedereen altijd een keer elke rol heeft, ze zijn allemaal een keer die jongste, die middelste en die oudste. 

Een echte Montessori term is “Leer mij het zelf te doen”, deze term heeft ervoor gezorgd dat ik toen ik op de Pabo zat ervoor koos om de specialisatie Montessori erbij te nemen. Dit vind ik erg belangrijk in het leven van het kind, het is de taak van ons volwassenen dat kinderen zelfstandige en autonome volwassen mensen worden. Kinderen stellen deze vraag eigenlijk ook heel vaak aan ons, weliswaar in andere bewoordingen. Dit vind ik niet alleen belangrijk als juf, maar zeker ook als coach. Sterker nog, als mens vind ik zelfstandigheid en autonomie erg belangrijk.

Wandelen, bakken, yoga en mediteren

Als je tot nu hebt gelezen dan heb je misschien al het idee dat hoog sensitiviteit en introversie onderdelen zijn van mij als mens. Ik ben dol op mensen, dol op kinderen en de drukte die zij met zich meebrengen. Ik kan er zoveel energie van krijgen, maar er zijn ook momenten dat ik overprikkeld raak. Zelfs al ken ik mijzelf nu best goed, het overkomt mij dan toch weer en vaak ben ik er dan ook weer door verrast. Gelukkig weet ik steeds meer hoe ik mijzelf weer terug kan vinden. Lekker lang wandelen met Tommy, een lekkere cake bakken, toch weer een extra yoga sessie of weer proberen die volle 5 minuten vol te houden met te mediteren!

En dan nu als coach

Als coach neem ik bovenstaande dingen mee in mijn sessies. Ik vind het heel belangrijk dat kinderen zich fijn bij mij voelen, het vertrouwen hebben in mij en daardoor uiteindelijk ook in zichzelf. Ik ben rustig, luister graag naar kinderen. Vaak ook naar wat ze net niet zeggen, maar ik wel hoor. Mijn Montessori visie neem ik ook mee als coach, dat zit namelijk in mij. Ik wil kinderen leren dat zij het zelf kunnen, ook alle dingen op het sociale emotionele vlak. Dat ze geloven in zichzelf en dat ze zichzelf accepteren. We zijn allemaal goed zoals we zijn!